Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.



23.04.2019

Optymalizacja zużycia chmury

HPE GreenLake Hybrid Cloud
23.04.2019

Zarządzanie wydajnością

VMware vRealize Operations 7.5
19.04.2019

Technologie open source

SUSECON 2019
19.04.2019

Wyjątkowo małe

OKI seria C800
19.04.2019

Łatwy montaż

Rittal AX i KX
18.04.2019

Technologie wideo

Avaya IX Collaboration Unit
18.04.2019

Krótki rzut

Optoma W318STe i X318STe
18.04.2019

Do mobilnej pracy

Jabra Evolve 65e
27.03.2019

Pożegnanie z systemem Windows...

System operacyjny Windows 7 wciąż cieszy się dużą popularnością wśród użytkowników...

Odpowiedzialność za naruszenia postanowień licencji na oprogramowanie

Data publikacji: 26-11-2018 Autor: Tomasz Cygan

Ustawa z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1191) określa dwa zasadnicze rodzaje odpowiedzialności za naruszenie postanowień licencji na oprogramowanie: odpowiedzialność cywilną oraz odpowiedzialność karną. Aby możliwe było ich omówienie, warto rozważyć, czym jest sama licencja, jakie są jej warunki, a także w jaki sposób należy rozumieć pojęcie programu komputerowego.

 

W  tym celu należy rozpocząć od próby ustalenia definicji programu komputerowego. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu w wyroku z dnia 9 marca 2000 r., I SA/Wr 1000/99: „Prawo polskie nie definiuje pojęcia »program komputerowy«. Nie czyni tego również ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. nr 24, poz. 83)”. Artykuł 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych wskazuje jedynie, że w szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe).

> CZYM JEST PROGRAM KOMPUTEROWY?

W dalszej części wskazanego orzeczenia NSA prowadzi ciekawą analizę (warto przytoczyć ją w całości) różnych definicji programów komputerowych, wskazując między innymi: „Należy zatem w tym zakresie posiłkować się poglądami przedstawionymi w literaturze prawniczej i postanowieniami ustawodawstw zagranicznych. Według definicji zawartej w prawie autorskim Stanów Zjednoczonych program komputerowy to zestaw instrukcji lub rozkazów, przeznaczonych do użycia bezpośrednio lub pośrednio w komputerze w celu osiągnięcia danego rezultatu. Ustawa japońska określa program komputerowy jako sposób wyrażenia kombinacji instrukcji, które powodują działanie komputera w celu osiągnięcia określonego rezultatu. W toku prac nad dyrektywą nr 91/250/EEC Parlament Europejski zaproponował następującą definicję: »Program komputerowy to sekwencja instrukcji przeznaczonych do wykorzystania bezpośrednio lub pośrednio w systemie przetwarzania danych w celu wykonania założonej funkcji lub osiągnięcia określonego wyniku, niezależnie od formy ich wyrażenia«. Wspólnym elementem w powyższych określeniach programu komputerowego jest traktowanie go jako zestawu instrukcji (rozkazów), przeznaczonych do bezpośredniego lub pośredniego użycia w komputerze w celu osiągnięcia określonego rezultatu. W tym ujęciu sprzedawana komputerowa baza danych o klientach ma niewątpliwie charakter programu komputerowego. Program ten należy zaliczyć do oprogramowania aplikacyjnego (użytkowego), przeznaczonego do zaspokajania określonych potrzeb użytkownika za pomocą sprzętu komputerowego.

Kolejną kwestią wymagającą rozważenia jest to, czy taki program komputerowy może stanowić przedmiot prawa autorskiego, nie każdy bowiem program ma taki status. Aby uznać dany program komputerowy za przedmiot ochrony prawa autorskiego, niezbędne jest stwierdzenie, że stanowi on – w myśl art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. nr 24, poz. 83 ze zm.) – przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze. Dla oceny tej przesłanki bardzo istotny jest pogląd wyrażony w orzeczeniu Sądu Najwyższego USA z dnia 27 marca 1991 r. w sprawie Feist Publications. Inc. v. Rural Telephone Service Company, Inc. W sprawie tej powód włączył informacje zawarte w książce telefonicznej pozwanego do opublikowanego przez siebie spisu telefonów. Sąd odmówił ochrony prawnoautorskiej książce telefonicznej pozwanego z powodu niewystarczającego poziomu oryginalności. Zdaniem sądu warunek oryginalności oznacza nie tylko to, że dzieło zostało stworzone niezależnie przez autora, a nie skopiowane z cudzego dzieła, lecz ponadto musi reprezentować co najmniej pewien minimalny poziom twórczości. Dzieło polegające na alfabetycznej aranżacji nazwisk, adresów i numerów telefonicznych jest pozbawione oryginalności. W wyborze danych nie przejawia się choćby znikoma iskra twórcza. Sporządzanie alfabetycznych spisów abonentów jest powszechnie praktykowane. Jest ono nie tylko pozbawione oryginalności, lecz wręcz praktycznie nieuchronne. Powyższe stanowisko zostało wprawdzie wyrażone na gruncie przepisów Stanów Zjednoczonych Ameryki, niemniej jednak należy je uznać za uniwersalne, znajdujące zastosowanie również na gruncie prawa polskiego przy ocenie, czy dany program komputerowy ma charakter oryginalny i czy jest efektem działalności twórczej o indywidualnym charakterze”.

[...]

Adwokat, doświadczony konsultant i wykładowca, autor publikacji z zakresu bezpieczeństwa informacji oraz ochrony danych osobowych, współautor bloga poświęconego ochronie danych osobowych, audytor wewnętrzny normy ISO/IEC 27001:2014-12.

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

.

Transmisje online zapewnia: StreamOnline

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik "IT Professional"