Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.


24.05.2019

Konferencja IT Manager of...

W dniach 12–14 czerwca w Sopocie odbędzie się konferencja IT Manager of Tomorrow 2019. To...
24.05.2019

Ochrona sieci

Fortinet FortiOS 6.2
24.05.2019

Mniejsza złożoność

Rittal VX25 Ri4Power
24.05.2019

All-in-one NAS

QNAP TDS-16489U R2
24.05.2019

Układy SoC

AMD Ryzen Embedded R1000
23.05.2019

Wzmocniony model

Panasonic Toughbook FZ-N1
23.05.2019

Szybsze sieci

D-Link Smart Mesh Wi-Fi AC1900/AC2600/AC3000
23.05.2019

Curved 4K

Samsung LU32R590
14.05.2019

Bezpłatna konferencja OSEC...

Jako patron medialny serdecznie zapraszamy na bezpłatną konferencję OSEC Forum 2019, któa...

NetApp HCI

Data publikacji: 18-04-2019 Autor: Marek Sokół
Rys. 1. Widok podsumowania...

Po bliższym zapoznaniu się z architekturą i funkcjami klastra NetApp HCI opiszemy w tej części przeprowadzone testy: zaprezentujemy proces instalacji, interfejsy zarządzania, pracę z maszynami wirtualnymi. Sprawdzimy także, czy rozwiązanie jest odporne na potencjalne awarie w środowisku.

 

Po wstępie teoretycznym przedstawionym w poprzedniej części przechodzimy do zagadnień praktycznych. Do testów udostępniono nam klaster składający się z węzłów H300S (storage node) oraz H300E (computer node).

Parametry jednego węzła H300S:

 

  • wydajność dla bloku 4k – 50 000 IOPS,
  • pojemność użytych dysków – 480 GB na dysk, sześć dysków o łącznej pojemności 2,4 TB,
  • użyteczna pojemność węzła – 1,1 TB (wielkość unikalnych, zdeduplikowanych danych), kolejne 1,1 TB jest przewidziane na kopie danych z innych węzłów,
  • deklarowana efektywna pojemność węzła to 4,5 TB – rzeczywiste wartości mogą się różnić ze względu na charakterystykę przechowywanych danych.


Parametry jednego węzła H300E:

 

  • typ zastosowania – wirtualizacja serwerów,
  • 384 GB RAM,
  • CPU, 2 x Intel E5-2620 v5, 8 rdzeni każdy.


Testowana wersja NetApp HCI to 1.3, w której nie było jeszcze możliwości oszczędniejszego wykorzystania połączeń sieciowych opisanej w poprzedniej części. Sprzęt po podłączeniu, uruchomieniu i wstępnym przygotowaniu sieciowym jest gotowy do uruchomienia kreatora instalacji klastra. W tym celu w przeglądarce otwieramy adres NDE (Network Deployment Engine) – udostępniany przez węzły storage. Uzyskawszy dostęp do kreatora, rozpoczynamy proces instalacji.

W pierwszym kroku potwierdzamy zapoznanie się z dokumentacją i włączenie wszystkich wymaganych węzłów tworzonego klastra oraz deklarujemy gotowość przesyłania danych do Active IQ. Drugi krok to akceptacja postanowień licencyjnych NetApp oraz VMware. Trzeci krok umożliwia włączenie w klastrze dodatkowej maszyny wirtualnej, która będzie mogła udostępniać zasoby klastra przez protokoły plikowe. W czwartym kroku decydujemy, czy w ramach kreatora powstanie dedykowane vCenter i czy klaster zostanie podłączony do istniejącego już takiego serwera w środowisku. W piątym kroku definiujemy dane uwierzytelniające, by w szóstym zatwierdzić węzły, które zostaną dodane do klastra. W siódmym kroku definiujemy ustawienia sieciowe wszystkich komponentów. Mimo braku opcji zaimportowania wcześniej przygotowanej konfiguracji wprowadzenie wszystkich danych nie wydaje się uciążliwe, gdyż wszędzie, gdzie to jest możliwe, automatycznie są ustawiane adresy kolejnych węzłów na podstawie informacji wprowadzonych wcześniej. Także wprowadzane dane są walidowane na bieżąco, dzięki czemu ewentualne błędy są natychmiast wskazywane. Przedostatni krok podsumowuje wprowadzone wcześniej dane i pozwala rozpocząć proces instalacji klastra. Po mniej więcej godzinie proces jest zakończony i można zacząć pracę z klastrem.

> INTERFEJSY ZARZĄDZANIA

Aby ułatwić zarządzanie klastrem SolidFire, NetApp dostarcza do interfejsu vCenter wtyczkę integracyjną. W jej menu znajdują się dwie pozycje, Net­App SolidFire Configuration oraz NetApp Solid­Fire Management. Pierwsza z nich pozwala na dodawanie lub kasowanie klastra SolidFire do vCenter, wyłączanie klastra czy zmianę jego konfiguracji, jak np. aktywacja obsługi VVol. Dużo więcej funkcji znajduje się w pozycji Management. Budowa menu jest bardzo podobna do tego, które udostępnia węzeł zarządzający na wirtualnym adresie IP (rys. 2). Podobieństwo ułatwia przełączanie się pomiędzy interfejsami, gdy jest taka potrzeba, a może ona wynikać z tego, że pewne opcje, które są dostępne w menu wtyczki vCenter, nie są dostępne w Element OS Web UI – tak producent nazywa interfejs w SolidFire. Podobnie niektóre opcje dostępne w interfejsie SolidFire nie są dostępne we wtyczce.

Interfejs wtyczki jest zbudowany z pięciu głównych elementów: Reporting, Management, Protection, Cluster i VVols. Każdy z nich ma liczne elementy, które pozwalają na dostęp do szczegółowych informacji lub konfiguracji. W interfejsie wtyczki pod Reporting są obecne takie opcje jak Overview, Event log, Alerts, Running tasks, a w Web UI dodatkowo są dostępne: iSCSI Sessions, FC Sessions oraz Volume Performance. Opcja FC Sessions nie zawiera żadnych informacji, jest tylko przykładem, że SolidFire zakupiony jako odrębny produkt, a niebędący częścią zastawu HCI, wspiera także sieć SAN. Być może w kolejnych wersjach opcja ta będzie ukryta, aby nie dezorientować klientów. Pomimo podobieństw nazewnictwa funkcji i ich rozmieszczenia interfejs we wtyczce vCenter nie jest tylko inaczej wyświetlaną wersją Element OS Web UI – już ekran podsumowania jest tego najlepszym przykładem (rys. 3). Warto nadmienić, że żadne statystyki wydajnościowe klastra nie są dostępne w interfejsie wtyczki.

[....]

 

Autor jest administratorem systemów IT. Zajmuje się infrastrukturą sieciowo-serwerową, pamięciami masowymi oraz wirtualizacją. Posiada tytuły VCP, MCP oraz CCNA. 

Artykuł pochodzi z miesięcznika: IT Professional

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

.

Transmisje online zapewnia: StreamOnline

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik "IT Professional"