Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.


06.12.2018

Niższe moce

UPS Eaton 9SX
03.12.2018

Monitory dla MŚP

AOC E1
29.11.2018

Wykrycie szkodliwego...

Sophos Intercept X Advanced
27.11.2018

Automatyzacja zabezpieczeń

Red Hat Ansible Automation
23.11.2018

Nieograniczona skalowalność

SUSE Enterprise Storage 5.5
20.11.2018

Dwa procesory Threadripper

AMD Ryzen Threadripper 2970WX i 2920X
16.11.2018

Dla biznesu i edukacji

Optoma 330USTN
13.11.2018

Superszybki dysk SSD

Patriot Evolver
09.11.2018

Ograniczenie kosztów

Canon imageRUNNER ADVANCE 525/615/715

Zarządzanie pamięcią masową

Data publikacji: 27-10-2017 Autor: Jacek Światowiak

Jednym z najważniejszych komponentów serwera jest podsystem dyskowy. To właśnie na tego typu pamięciach przechowywane są informacje i dane niezbędne zarówno do uruchomienia, jak i późniejszej pracy danego serwera.

Aby procesor lub pamięć mogły komunikować się z podsystemem pamięci masowej, dostępna musi być magistrala komunikacji z urządzeniami zewnętrznymi. Na początku były to magistrale z serii ISA (8- i 16-bitowa), EISA, później Micro Channel, Vesa Local Bus, PCI, PCI-X, aby ostatecznie zostać zastąpione magistralą PCI-Express. Do tej magistrali podłączane były i są kontrolery dyskowe z magistralami dyskowymi – na początku MFM, potem RLL, IDE/EIDE/ATA, SCSI, Fibre Channel i aktualnie w standardzie eSATA. Niezależnie od magistrali płyty głównej czy magistrali dyskowej każdy dysk twardy zbudowany jest niemal identycznie, a pierwsze tego rodzaju urządzenie pokazano 4 września 1965 roku, kiedy to IBM zaprezentował swój 24-calowy dysk twardy o pojemności… 5 MB!

> TROCHĘ HISTORII

Konstrukcja dysku twardego jest prosta – zawiera on jeden lub więcej aluminiowych krążków z napyloną warstwą magnetyczną, ponad którą przesuwa się ramię z głowicą odczytującą i zapisującą bity w postaci tzw. ścieżek. Głowica przesuwana jest za pomocą silnika liniowego. Każdy taki krążek podzielony jest na ścieżki, a każda ścieżka na sektory fizyczne. Ten sposób zapisu nosi nazwę CHS (Cylinder-Head-Sector). Pierwotnie dyski miały sektory numerowane od 1 do 63. Liczba głowic zależna była od liczby talerzy – maksymalnie 16. A ścieżki/cylindry numerowane były w przedziale 0-1023. Każdy sektor miał stałą wielkość 512 bajtów. Przy takim trybie adresowania sektora na dysku można było zapisać maks. 528 MB (1024*16*63). Aby przekroczyć tę granicę, wprowadzono tzw. adresowanie logiczne LBA. Taki dysk twardy instalowany w systemie musiał być wstępnie przygotowany – tzn. zostać podzielony na partycje, czyli logiczne części, zaś każda partycja była następnie formatowana w określonym systemie plików, np. FAT, FAT-32, ExFAT, NTFS. Informacja o partycjach zostaje zapisana na dysku twardym w postaci tzw. tablicy partycji. W przypadku komputera typu PC – pojęcie to pojawiło się po raz pierwszy w 1982 r. jako tablica typu MBR (Master Boot Record). W 1987 r. format tablicy partycji został poszerzony o tzw. tablicę rozszerzoną, w której mogły się znajdować partycje/dyski logiczne. Na rys. 1 i 2 zaprezentowano inicjację dysku twardego do trybu MBR oraz budowę przykładowej partycji rozszerzonej.

W systemach Windows do podstawowego zarządzania podsystemem dyskowym wykorzystuje się konsolę MMC i przystawkę Menadżer dysków. Operacje konfiguracyjne mogą być również przeprowadzane za pomocą narzędzia dostępnego z linii poleceń diskpart.exe. Na rys. 3a zaprezentowano informacje o liście dysków fizycznych, zaś na rys. 3b informacje o partycjach podstawowych i rozszerzonej, wraz z informacjami o partycjach/dyskach logicznych. Po dołączeniu nowego dysku twardego do systemu należy przełączyć go w tryb online (o ile nie przełączył się automatycznie), a następnie zainicjalizować. Podczas inicjalizacji budowana jest struktura partycji na danym dysku twardym.

Na takim zainicjowanym już dysku twardym można utworzyć do czterech partycji podstawowych oraz jedną partycję rozszerzoną, zaś w ramach partycji rozszerzonej nieograniczoną liczbę partycji/dysków logicznych. Przykładowy podział dysku fizycznego prezentuje rys. 2.

> DYSKI MBR i GPT

Każda z partycji, czy to podstawowa czy logiczna, musi być następnie sformatowana z wykorzystaniem obsługiwanego przez dany system operacyjny systemu plików. W przypadku platformy Windows Server 2016 są to następujące typy: FAT, FAT32, NTFS, ReFS. Wybór systemu plików przy formatowaniu zaprezentowano na rys. 4a. Dyski w trybie MBR mają ograniczenie wielkościowe do 2 TB – wynika to z faktu, iż liczba 512 bajtowych bloków (sektorów) jest limitowana liczbą 32-bitową (232 × 512 bajtów/sektor = 2 TB). Aby móc utworzyć większe partycje czy dyski logiczne, należy wybrać tryb GPT (GUID Partition Table). Takie dyski korzystają z wartości 64-bitowej, co przy 512-bajtowym sektorze daje 9,4 ZB. Opcje konwersji dysku do trybu GPT lub dysku dynamicznego pokazano na rys. 4b.

> DYSKI DYNAMICZNE

Poza dyskami pracującymi w trybie MBR lub GPT (tzw. dyskami BASIC) w systemach Windows mamy do czynienia jeszcze z tzw. dyskami dynamicznymi, które pozwalają budować pewnego rodzaju struktury dyskowe zbudowane z więcej niż z jednego dysku.

[...]

Autor jest architektem rozwiązań IT, trenerem, autorem książek i publikacji technicznych, wykładowcą Politechniki Gdańskiej. Uzyskane certyfikaty: MCSE+M, MCSE+S, 20*MCTS, 9*MCITP, MCT, MSA, MCSA 2008, 2012, 2016, Windows 7, MCSE Server Infrastructure, Communication, Messaging, Cloud Platform and Infrastructure, Productivity 2017. Przez 5 lat MVP z zakresu Directory Services/Forefront/Exchange.

Artykuł pochodzi z miesięcznika: IT Professional

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

.

Transmisje online zapewnia: StreamOnline

All rights reserved © 2013 Presscom / Miesięcznik "IT Professional"