Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.


21.09.2018

Kolor razy 6

Kyocera ECOSYS i TASKalfa
18.09.2018

Na ataki piątej generacji

Check Point 23900
14.09.2018

UHD dla pro

Samsung UJ59
11.09.2018

Ochrona dla firm

ESET Security Management Center
07.09.2018

Skanowanie podatności

Beyond Security AVDS
04.09.2018

Open source do automatyzacji...

Red Hat Ansible Engine 2.6
28.08.2018

CPU dla stacji roboczych

Intel Xeon E-2100
24.08.2018

Macierze do DC

Infortrend EonStor GS 5000
21.08.2018

Elastyczne PoE

Netgear GS11xxx

Zarządzanie pamięcią masową

Data publikacji: 27-10-2017 Autor: Jacek Światowiak

Jednym z najważniejszych komponentów serwera jest podsystem dyskowy. To właśnie na tego typu pamięciach przechowywane są informacje i dane niezbędne zarówno do uruchomienia, jak i późniejszej pracy danego serwera.

Aby procesor lub pamięć mogły komunikować się z podsystemem pamięci masowej, dostępna musi być magistrala komunikacji z urządzeniami zewnętrznymi. Na początku były to magistrale z serii ISA (8- i 16-bitowa), EISA, później Micro Channel, Vesa Local Bus, PCI, PCI-X, aby ostatecznie zostać zastąpione magistralą PCI-Express. Do tej magistrali podłączane były i są kontrolery dyskowe z magistralami dyskowymi – na początku MFM, potem RLL, IDE/EIDE/ATA, SCSI, Fibre Channel i aktualnie w standardzie eSATA. Niezależnie od magistrali płyty głównej czy magistrali dyskowej każdy dysk twardy zbudowany jest niemal identycznie, a pierwsze tego rodzaju urządzenie pokazano 4 września 1965 roku, kiedy to IBM zaprezentował swój 24-calowy dysk twardy o pojemności… 5 MB!

> TROCHĘ HISTORII

Konstrukcja dysku twardego jest prosta – zawiera on jeden lub więcej aluminiowych krążków z napyloną warstwą magnetyczną, ponad którą przesuwa się ramię z głowicą odczytującą i zapisującą bity w postaci tzw. ścieżek. Głowica przesuwana jest za pomocą silnika liniowego. Każdy taki krążek podzielony jest na ścieżki, a każda ścieżka na sektory fizyczne. Ten sposób zapisu nosi nazwę CHS (Cylinder-Head-Sector). Pierwotnie dyski miały sektory numerowane od 1 do 63. Liczba głowic zależna była od liczby talerzy – maksymalnie 16. A ścieżki/cylindry numerowane były w przedziale 0-1023. Każdy sektor miał stałą wielkość 512 bajtów. Przy takim trybie adresowania sektora na dysku można było zapisać maks. 528 MB (1024*16*63). Aby przekroczyć tę granicę, wprowadzono tzw. adresowanie logiczne LBA. Taki dysk twardy instalowany w systemie musiał być wstępnie przygotowany – tzn. zostać podzielony na partycje, czyli logiczne części, zaś każda partycja była następnie formatowana w określonym systemie plików, np. FAT, FAT-32, ExFAT, NTFS. Informacja o partycjach zostaje zapisana na dysku twardym w postaci tzw. tablicy partycji. W przypadku komputera typu PC – pojęcie to pojawiło się po raz pierwszy w 1982 r. jako tablica typu MBR (Master Boot Record). W 1987 r. format tablicy partycji został poszerzony o tzw. tablicę rozszerzoną, w której mogły się znajdować partycje/dyski logiczne. Na rys. 1 i 2 zaprezentowano inicjację dysku twardego do trybu MBR oraz budowę przykładowej partycji rozszerzonej.

W systemach Windows do podstawowego zarządzania podsystemem dyskowym wykorzystuje się konsolę MMC i przystawkę Menadżer dysków. Operacje konfiguracyjne mogą być również przeprowadzane za pomocą narzędzia dostępnego z linii poleceń diskpart.exe. Na rys. 3a zaprezentowano informacje o liście dysków fizycznych, zaś na rys. 3b informacje o partycjach podstawowych i rozszerzonej, wraz z informacjami o partycjach/dyskach logicznych. Po dołączeniu nowego dysku twardego do systemu należy przełączyć go w tryb online (o ile nie przełączył się automatycznie), a następnie zainicjalizować. Podczas inicjalizacji budowana jest struktura partycji na danym dysku twardym.

Na takim zainicjowanym już dysku twardym można utworzyć do czterech partycji podstawowych oraz jedną partycję rozszerzoną, zaś w ramach partycji rozszerzonej nieograniczoną liczbę partycji/dysków logicznych. Przykładowy podział dysku fizycznego prezentuje rys. 2.

> DYSKI MBR i GPT

Każda z partycji, czy to podstawowa czy logiczna, musi być następnie sformatowana z wykorzystaniem obsługiwanego przez dany system operacyjny systemu plików. W przypadku platformy Windows Server 2016 są to następujące typy: FAT, FAT32, NTFS, ReFS. Wybór systemu plików przy formatowaniu zaprezentowano na rys. 4a. Dyski w trybie MBR mają ograniczenie wielkościowe do 2 TB – wynika to z faktu, iż liczba 512 bajtowych bloków (sektorów) jest limitowana liczbą 32-bitową (232 × 512 bajtów/sektor = 2 TB). Aby móc utworzyć większe partycje czy dyski logiczne, należy wybrać tryb GPT (GUID Partition Table). Takie dyski korzystają z wartości 64-bitowej, co przy 512-bajtowym sektorze daje 9,4 ZB. Opcje konwersji dysku do trybu GPT lub dysku dynamicznego pokazano na rys. 4b.

> DYSKI DYNAMICZNE

Poza dyskami pracującymi w trybie MBR lub GPT (tzw. dyskami BASIC) w systemach Windows mamy do czynienia jeszcze z tzw. dyskami dynamicznymi, które pozwalają budować pewnego rodzaju struktury dyskowe zbudowane z więcej niż z jednego dysku.

[...]

Autor jest architektem rozwiązań IT, trenerem, autorem książek i publikacji technicznych, wykładowcą Politechniki Gdańskiej. Uzyskane certyfikaty: MCSE+M, MCSE+S, 20*MCTS, 9*MCITP, MCT, MSA, MCSA 2008, 2012, 2016, Windows 7, MCSE Server Infrastructure, Communication, Messaging, Cloud Platform and Infrastructure, Productivity 2017. Przez 5 lat MVP z zakresu Directory Services/Forefront/Exchange.

Artykuł pochodzi z miesięcznika: IT Professional

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

.

Transmisje online zapewnia: StreamOnline

All rights reserved © 2013 Presscom / Miesięcznik "IT Professional"