Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.


17.09.2019

PLNOG23 czyli sieci 5G,...

Największa polska konferencja telekomunikacyjna powraca do Krakowa! Wśród nowości ścieżka...
05.09.2019

Cloudya – nowa usługa NFON

Po ponad dekadzie ciągłego rozwoju technologii Cloudya, swobodna i niczym nie ograniczona...
02.09.2019

Na dużą skalę

Kaspersky Hybrid Cloud Security
02.09.2019

Bezpieczny brzeg sieci

Fortinet Secure SD-Branch
02.09.2019

Nowoczesne centra danych

AMD EPYC
30.08.2019

Dostęp do AI i ML

VMware Cloud Foundation
30.08.2019

Lekkość i moc

Toshiba Portégé A30-E
30.08.2019

Bez przestojów

APC Easy UPS On-Line
29.08.2019

Duże moce

Lenovo ThinkSystem SR635 i SR655

Openstack jako narzędzie do tworzenia infrastruktury chmurowej

Data publikacji: 19-04-2018 Autor: Jarosław Sobel
RYS. 1. OPENSTACK – OGÓLNA...

OpenStack to oprogramowanie służące do budowy chmur obliczeniowych, głównie w modelu Infrastructure as a Service (IaaS). Jest ono darmowe i rozpowszechniane na otwartej licencji (Apache License 2.0). Powszechnie nazywane jest systemem operacyjnym dla chmury. Przyjrzymy się bliżej temu oprogramowaniu.

Projekt OpenStack został powołany do życia w lipcu 2010 roku z inicjatywy NASA oraz Rackspace Hosting. Główną ideą projektu było stworzenie uniwersalnego rozwiązania, dzięki któremu możliwe byłoby tworzenie oraz zarządzanie usługami chmurowymi, bazując na standardowym sprzęcie. Pierwsza oficjalna wersja o nazwie kodowej Austin została upubliczniona 21 października 2010 r. Bazowała ona na kodzie źródłowym platform Nasa – Nebula – oraz Rackspace – Cloud Files. Wersja ta składała się z dwóch komponentów: Nova – służącego do zarządzania częścią przetwarzającą, np.: wirtualizatorami oraz Swift – czyli skalowalnym storage’em obiektowym. Od 2016 roku projekt zarządzany jest przez powołaną w 2012 roku OpenStack Foundation. Jest ona odpowiedzialna za promowanie platformy oraz skupianie wokół niej społeczności. W kolejnych latach do projektu dołączały firmy jak SUSE, RedHat, Oracle czy HP. Obecnie fundacja skupia ponad 500 organizacji i firm.

 

Kolejne wersje OpenStacka publikowane są średnio co sześć miesięcy (każda kolejna nazwa wersji zaczyna się kolejną literą alfabetu). Podczas planowania kolejnych wersji społeczność zgromadzona wokół projektu spotyka się na konferencjach OpenStack Design Summit w celu omówienia wprowadzanych zmian i wyznaczenia kolejnych kierunków rozwoju. Najnowszą dostępną wersją jest Queens (opublikowana 28 lutego 2018), a w rozwoju znajduje się wersja o nazwie kodowej Rocky (patrz tabela).


> ARCHITEKTURA


OpenStack to system o budowie modularnej, składający się z wielu różnych projektów, których głównym zadaniem jest dostarczenie usług, na bazie których można zbudować kompletną usługę chmury (w model IaaS) – rys. 1.


Głównym założeniem projektu była możliwość instalacji tylko tych komponentów, które użytkownik w danym momencie potrzebuje. Dzięki takiemu podejściu istnieje możliwość stosunkowo łatwej rozbudowy oraz wymiany jednego elementu na inny. Dodatkowo architektura OpenStacka z założenia wspiera zarówno skalowanie poziome (scale-out), jak i pionowe (scale-up).


OpenStack napisany jest w Pythonie (z pewnymi małymi wyjątkami – np. interfejs użytkownika). Główną szyną komunikacji pomiędzy modułami jest system kolejkowy AMQP (Advanced Message Queuing Protocol – rys. 2), który może wykorzystywać RabbitMQ, Qpid lub ZeroMQ.


Zarządzanie komponentami projektu (administracja i użytkowanie) możliwe jest na kilka sposobów:

 

  • panel webowy – Horizon;
  • API (REStfull);
  • polecenia wsadowe (python–*client).


> KOMPONENTY


Obecnie na projekt OpenStacka składa się prawie 40 komponentów. Najważniejsze (i najbardziej dojrzałe) to:


Nova – elementy przetwarzające (tzw. computing). Jest to główny element OpenStacka odpowiedzialny za platformę IaaS. Stanowi tzw. kontroler, służący do zarządzania i automatyzacji zestawu zasobów serwerowych. Wspiera wirtualizacje (KVM, VMware, Xen, Hyper-V), klastry obliczeniowe (HPC), instalacje na sprzęcie, a także kontenery linuksowe (LXC);


Neutron – warstwa sieciowa. Jest to komponent typu SDN (Software Defined Network), dający użytkownikowi możliwość tworzenia wirtualnych sieci, które następnie może przypisywać do poszczególnych usług w projekcie (np. nova – wirtualne maszyny). Zarządza adresacją IP (zarówno statyczną, jak i dynamiczną – za pomocą DHCP). W najprostszej implementacji Neutron korzysta z mechanizmu VXLAN. Dzięki modularnej budowie oraz otwartemu API na warstwie sieciowej możliwe jest tworzenie i dostarczanie kolejnych usług (w wyższych warstwach), np.: LoadBalancing-aaS (as a Service), VPN-aaS lub IDS-aaS. Istnieją gotowe pluginy, które rozszerzają tę funkcjonalność (np.: Open vSwitch, Cisco Nexus 1000v, Linux Bridge);


[…]


Autor jest architektem zajmującym się projektowaniem i implementacją rozwiązań wirtualizacyjnych. Posiada certyfikacje firm: Citrix, VMware, Microsoft, NetApp i RedHat. Prelegent oraz autor bloga poświęconego technologii Citrix i wirtualizacji.

Artykuł pochodzi z miesięcznika: IT Professional

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

.

Transmisje online zapewnia: StreamOnline

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik "IT Professional"